ตอนนี้ สยามฝนตก ...26 เมษา 52
เข้าไปเรียนอาจานสงวนได้แป๊ปเดียว ก็ต้องออกมาเพราะจิตใจมันว้าวุ่นเสียเหลือเกิน สติแตกไปแล้วหรอไอ้โบว์!!!
เลือกที่จะมาสยามอีกตามเคย แต่คราวนี้จุดหมายหลักอยู่ทีศูนย์หนังสือจุลา พอถึงสถานีรถไฟฟ้าสยาม "SIAM STATION" ก็ลงๆมาตามบรรไดเลื่อน สายตาเหลือบไปเหลือมา เอ๊ะ!! คนนี้หน้าคุ้นๆ หุ่นเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ก็ยังไม่แน่ใจ 100% ว่าใช่คนที่เรารู้จักหรือเปล่า
ขณะที่เรากำลังใช้ความคิดพิจารณาอยู่นั้น บุคคลผู้ต้องสงสัยรายนั้นก็ถูกบรรไดเลื่อนเคลื่อนตัวเค้าไปยังอีกชั้นหนึ่งของสถานีรถไฟฟ้า
เอาว๊ะ!!! เป็นไงเป็นกัน
โบว์ : พี่ปุ้ยยยยยยย (ตะโกนอย่างดัง)
พี่ปุ้ยหันมา อ่า นั่นแสดงว่าใช่แล้ว เราทักไม่ผิดคนแน่ เราก้อเลยวิ่งตามพี่เค้าขึ้นไปยังบรรไดเลื่อน แล้วก้อมาหยุดอยู่ที่กึ่งกลางชั้น(ชั้นกลางๆ ระหว่างชั้นล่างกับชั้นบน) ของสถานีรถไฟฟ้าสยาม
โบว์ : นี่พี่ปุ้ยหรือพี่ปุ้ม? (ออกแนวลังเล)
พี่ปุ้ม(คนที่เราคิดว่าเป็นพี่ปุ้ย) : พี่ "ปุ้ม" เอง
555++ เราจำคนผิดจิงๆด้วย แต่ไม่เป็นไร คนไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ เพราะพวกเค้าทั้งสองคนเป็นฝาแฝดกัน!!!
จากนั้นการสนทนา ระหว่างคนสองคนก็ได้เริ่มขึ้น พวกเราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว เป็นปีๆแน่ะ แต่แปลก โบว์กับพี่ปุ้มยังคงคุยกันเหมือนเดิม คุยกันเหมือนคนคุ้นเคย คุยแบบไม่มีคำว่า "เขิน" เข้ามาแทรกขั้นกลางระหว่างการสนทนา ทั้งๆที่พวกเราก็ไม่ได้สนิทกัน
โบว์พูดๆๆเหมือนคนที่ไม่ได้พูดมาเป็นปีๆ ส่วนพี่ปุ้มก็มีหน้าที่รับฟังและโยนคำถามใส่โบว์บ้างเมื่อมีโอกาส(เวลาโบว์หยุดพูด)
บางคำถามที่พี่ปุ้มถามโบว์ ก็มีแอบอึ้งไปเหมือนกัน คิดไม่ถึงจิงๆว่าพี่เค้าจะถามถึงเรื่องพวกนี้ ตอนแรกเราคิดว่าพี่เค้าน่าจะลืมเรื่องของ "เรา(โบว์)" ไปหมดแล้ว พี่ปุ้มถามโบว์ถึงเรื่อง "โรงเรียน(พวกเราต่างก็รู้กันดีว่าหมายถึงที่ไหน) และน้องๆ " ขอบคุณจิงๆที่ยังไม่ลืมพวกเรา
โบว์อาจมองพวกพี่ผิดไป พี่กับโบว์เราเหมือนอยู่คนล่ะชั้นกัน พี่อยู่สูง แต่โบว์อยู่ต่ำ
แต่ตอนนี้ เวลาเปลี่ยนไปตามเข็มนาฬิกาที่เดินหน้าไปเรื่อยๆอย่างไม่เคยเหนื่อยล้า เว้นเสียแต่ว่าพลังงานจากถ่านในตัวมันเองจะหมดเสียก่อน ...พี่ปุ้มยังคงเป็นพี่ปุ้มคนเดิมที่โบว์เคยรู้จัก
ขอบคุณที่พี่ "เปลี่ยนแปลง"(ชีวิต) แต่ไม่ "เปลี่ยนไป"
ขอบคุณที่สละเวลาเพียงไม่กี่นาทีไม่คุยกับโบว์
ขอบคุณสำหรับการเป็นผู้รับฟัง(โบว์บ่น)ที่ดี
หลังจากจบบทสนทนานั้น พวกเราก็ต่างแยกย้ายกันไป ...พี่ขึ้น โบว์ลง
ทุกคนล้วนก็มีหน้าที่ต่างกันไป
ต่างคนก็ต่างมีเส้นทางเดินของตัวเอง ขอบคุณ ที่เส้นทางชีวิตของพวกเรามาตัดกัน แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตก็ตาม
...โบว์
ความบังเอิญบนโลกยังไม่จบแค่นั้น เรื่องเกิดขึ้น ณ สถานีรถไฟฟ้าสยามอีกเช่นเคย ขณะที่ที่เรากำลังขึ้นบรรไดเลื่อนเพื่อมาขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน ยืนแบบเหม่อๆ ให้บรรไดเลื่อนมันเคลื่อนตัวเราสู่ชั้นบนสุดของสถานี
"เฮ้ย โบว์"(อย่างดังอะ)
เสียงนั้นทำเอาเราต้องหันขวับไปยังต้นตอของเสียง
อ้าว ไอ้ดานี่หว่า เห้ออ กรูตกใจแทบแย่ แต่ยังไม่ทันทีพวกเราจะได้พูดคุยกัน บรรไดเลื่อนก็เคลื่อนพาตัวของพวกเราทั้งสองแยกห่างออกจากกันเรื่อยๆ
ครั้งนี้เราเป็นฝ่ายถูกทักก่อน
เราขึ้น ไอ้ดาลง
เราต่างแยกย้ายกันไปสู่จุดหมายของตัวเอง
...บรรไดเลื่อน เคลื่อนชีวิต
ปล. ขอบคุณเจ้าอ้วนที่ช่วยซื้อขนมยาย ขอบคุณมากมายที่แจกจ่ายรอยยิ้มให้แก่กัน 
edit @ 27 Apr 2009 22:19:46 by Bobubalis
